جاذب های فرابنفش رایج ترین تثبیت کننده های نور هستند که می توانند نور نزدیک فرابنفش را جذب کنند و انرژی نور را از بین برند. خود جاذب فرابنفش می تواند انرژی نور فرابنفش را جذب کند، و سپس آن را به نوعی انرژی گرمایی تبدیل کند که محیط را آلوده نمی کند و آزاد می کند، اما به سختی خود نور مرئی را جذب می کند، و فتواست پذیری خوبی دارد. پس مکانیسم عمل خارج ترین جاذب چگونه است؟
مکانیسم عمل جاذب های فرابنفش
جاذب فرابنفش ساختار مولکولی ویژه ای دارد، و بیشتر ساختارها پیوندهای هیدروژنی درون مولکولی دارند. در شرایط عادی پیوندهای هیدروژنی بسته می شوند. هنگامی که توسط نور فرابنفش با طول موج ۲۹۰ تا ۴۰۰ nm تابش می شود، انرژی نور فرابنفش را جذب خواهد کرد و به تحریک دست خواهد یافت. انتقال پروتون درون مولکولی پیوند هیدروژن درون مولکولی را باز می کند، مولکول به یک ساختار کتون ناپایدار تبدیل می شود و به حالت زمین برمی گردد و در عین حال انرژی نور را به انرژی گرمایی تبدیل می کند و آن را آزاد می کند که معادل جذب انرژی نور فرابنفش به خودی خود است، اجتناب از سیستم مولکولی بزرگ از انرژی نور فرابنفش آشفته می شود، بنابراین جلوگیری از اکسیداسیون عکس و یا تخریب عکس از مواد پلیمر.
انواع مختلف جذب کننده های فرابنفش دارای گروه های عملکردی مؤثر متفاوتی هستند، و به طور کلی می توانند با توجه به ساختارهای شیمیایی خود به بنزوتریازول ها، بنزوفنون ها، تریازین ها، سالی سیلات ها و غیره تقسیم شوند. مکانیسم های عمل انواع مختلف در نمودار بالا نشان داده شده است.
جاذب های مختلف فرابنفش می توانند پرتوهای فرابنفش طول موج های مختلف را جذب کنند. در هنگام استفاده باید جاذب فرابنفش را با توجه به نوع پلیمر انتخاب کرد.
یک جاذب خوب فرابنفش باید شرایط زیر را داشته باشد: پایداری شیمیایی خوب، بدون واکنش نامطلوب با اجزای مواد موجود در محصول؛ جذب قوی اشعه ماوراء بنفش (به خصوص اشعه ماوراء بنفش با طول موج 290-400nm) ؛ بدگویی خوب و یکنواختی پراکنده در مواد، بدون یخبندان، بدون exudation؛ ثبات حرارتی خوب، حتی در طول پردازش، آن را به دلیل گرما تغییر نخواهد کرد، و نوسانات حرارتی کوچک است؛ جاذب خود ثبات فتوشیمیایی خوبی دارد، بدون تجزیه، بدون تغییر رنگ؛ بی رنگ، غیر سمی، بی بو؛ ارزان و آسان برای به دست آوردن; مقاوم در برابر فرو رفتن .
