در حال حاضر، جاذب های ایده آل UV/تثبیت کننده های نور بیشتر انواع مرکب هستند، به ویژه انواع استرها سالیسیلیک اسید، بنزوفنون ها، بنزوتریازول ها، آکریلونیتریل های جایگزین شده، تریازین ها و آمین های مانع. می تواند به اثر منطقی تری نسبت به هر جاذب فرابنفش واحدی دست یابد. حوزه های کاربرد جاذب های فرابنفش: پلیمرها (پلاستیک ها و غیره)، پوشش ها (نقاشی خودرو، اتمام ساختمان)، جوهر چاپ، پس از درمان منسوجات رنگ شده/چاپی، لوازم آرایشی ضد آفتاب.
از آنجا که پرتوهای خورشید حاوی مقدار زیادی نور فرابنفش هستند که برای اجسام رنگی مضر است، طول موج حدود ۲۹۰ تا ۴۶۰ نانومتر است. این نور مضر فرابنفش از طریق واکنش ردوکس شیمیایی (واکنش ردوکس)، باعث می شود که مولکول های رنگ در نهایت تجزیه و محو شوند.
هر دو روش فیزیکی و شیمیایی برای جلوگیری از نور مضر ماورای بنفش از آسیب رساندن به رنگ وجود دارد. در اینجا مقدمه ای کوتاه بر روش شیمیایی است، که استفاده از جاذب های فرابنفش برای جلوگیری مؤثر از جسم حفاظت شده، یا تضعیف اثر آن بر رنگ است. نابود
